2009-11-13 16:44:39
Байрны үүдэнд тулгаж тавьсан хар машинд орж суугаад, мөн л бүүдийлгэн харлуулсан хар шилэн цонхоор удтал хараагүй ертөнц дэлхийг ханатлаа харж авах гэтэл хадмынх хүртэл сайндаа л арван минут явах учир харанхуй амьдралд нь хоромхон туссан гэгээ алга болж, ахин зузаан хар хөшиг амьсгалахын аргагүй тээртэй бүтээчих шиг. Өмнө нь өмсөж зүүхсэн гэж мөрөөддөг байсан үнэтэй чамин хувцас, булган дээл, гоёл чимэглэл сэлт одоо даагдашгүй хүндээр хамаг биеийг нь дарж, халаасандаа сохор зоосгүй боловч эрх чөлөөтэй байсан үеэ санагалзан нүдийг нь нулимс бүрхэнэ.
"Араатан төгсгөл" цааш унших »
"Араатан төгсгөл" цааш унших »
"Танай ангийн Намуунаа чадаад байхад чи яагаад чаддаггүй юм? Наад тоогоо олигтойхон бод",
Өвлийн бүүдгэр гэмээргүй жигтэйхэн өнгөлөг гэгээлэг сайхан нар ээгээд, цонхны хажууд суудаг намайг нозооруулаад, залхууруулаад, 
Дэлхий ертөнцийн үүсэлтэй харьцуулахад хумхийн тоос адил өчүүхэн хүний нэг нас алга урвуулахын зуур өнгөрөн оддог авч энэхэн зуур хэдэн зуунаар дуурсагдах балрашгүй мөрөө үлдээн одох нэг хэсэг бий. 
Эрх дураар, ганц бие амьдралын минь мөд нээхгүй гэж бодон давхар цоожилсон хаалганы цүү цуурга аажимхан суларч, чандалж хориглосон сэтгэлийн эмзэгхэн орон зайд минь хэсэгхэн хугацааны өмнө харь элгийн байсан нэгэн нэвтрэн орсонд 
Энэ үгийг сонсмогц надад аятайхан, тэгсэн мөртлөө гунигтай, яг л энэ унамагцаа хайлдаг цасан ширхэг шиг зуурдын гоо үзэсгэлэнгийн тухай аягүйхэн бодол төрлөө. 
Банжгийг үгүйд бачуурсан тухайгаа хэлж бачуурлаа тайлахгүй бол 
Ердөө гуравхан алхмын цаана тэгтлээ дур хүслийг минь булаан бахдал төрүүлэх хүн унтаж байхад зүрх гарган түүн дээр очоод бодож явдгаа хэлж, намайг гайхшруулан байсан булчинлаг гарт нь амьсгал давчидталаа тэврүүлэх зориг хүрэхгүй
Хаалганы түгжээ тор хийнэ. Тэгснээ тас хийтэл хаагдана. Удаж удаж арай аяархан торжигноно. Тэгээд чимээгүй болно. 
Намайг дуудаж сэрээсэн
Гэгээн өглөө сайн байна уу?
Нар наадаж өнждөг, сар саатаж хонодог алтан шаргал говийн хүүхэд би ихэр хүүхэд шиг ялгахын аргагүй олон толгодынх нь нэгний энгэрт эхийн хэвлийгээс тасран хорвоод ирснээрээ бахархах дуртай. 
Есөн давхрын цонхоор бүдэгхэн гэрэл сүүмэлзэн, нэг асаж нэг унтран, үгүй бол цагаан хувцастай хүний дүрс үе үехэн сүүдэгнэхийг зэргэлдээ байшингийн таван давхарт отон суугаа залуу шимтэн ажиж, байн байн дэвтэртээ ямар нэг зүйл бичиж тэмдэглэнэ. 
Зөөлөн цасан будран будрахдаа буурал хөшөөний толгой, мөрөн дээр хайр найргүй лавсана. Халхлах юмгүй нүцгэн хөшөө дааран жиндэвч хэлэх хүнгүй.
Тэр надруу эргэлзэх мэт асуунгуй хараад "Эсвэл чи манайд байж байгаад өглөө болохоор явсан ч болно" гэж болгоомжтой асуухад миний толгой эргэх шиг боллоо. 
Барсхүү дуу аялан, жолоогоо мушгиж явна. Алсад цэнхэрлэн мяралзах уулсын зүг мушгиран зурайх зам дээр саяхан орсон цас хунгарлан тогтож, 
- Яаж?
- Чамд тийм сонин байна уу?
Блог хөтөлж эхэлсэн жил найман сарын хугацаанд хүлээж авсан сэтгэгдлүүдээ үзэхэд, урам хайрлаж, урагшлах хүчээр мялаасан, 
