Энэ блогоос: | Үүцлэх | өөр блог » |
Блог үүсгэх | Нэвтрэх |
Орцны гадаа. Зуны шөнийн тэнгэрт одод хаа нэг гялтагнан сүүмэлзэнэ. Зөөлөн сэвшээ салхинд улиасны навчис янагийн үгс хэлэлцэх шиг. Орчин тойрон хөл хөдөлгөөнгүй, нам гүм. Аварга том хөдөлгүүр шиг үргэлж дүнгэнэж байдаг их хот сая л нэг амарч дээ гэмээр. 
За удаан уулзаагүй Банжгаар минь сонин хачин юу байна даа? Үзээгүй мэдэхгүй, сонихон гоёхон блогууд зөндөө олон болчихож. Хуучин шигээ л өдөр шөнө ялгаагүй бужигнаж байх шив дээ.
"Эмэгтэй хүн өөртөө хайргүй хүнд дурлах ямар хэцүүг мэдэх үү? Сэтгэлээ илчилж ч чадахгүй, тэглээ гээд ямар эргээд хайрлуулж чадах ч биш. Гэхдээ сэтгэлдээ шатаж, наашаа гэх ганц харцанд нь хүртэл хайлж амьдрах ямар хэцүүг мэдэхгүй л биз дээ? Тэгсэн мөртлөө нүдний өмнүүр өөр эмэгтэй хөтлөөд өнгөрөхөд нь миний сэтгэл ямар байдгийг ядаж ойлгох юм уу?"
Арван нэгэн цаг. Шөнө болж хот унтаж харанхуй нөмөрсөн ч тэр алга. Гэрэлтэй цонхнуудын тоо цөөрөхийн хэрээр улам ч ганцаардан жихүүдэх шиг. Тархин дотор нь сэрүүлэгтэй цаг хийчихсэн юм шиг түгшүүртэй бөгөөд хором ч сэтгэл нь үл амрана. Яг л хөвчилчихсөн нум шиг. Хэзээ мөдгүй тасарчихаас нь айвч тайвшрахын төлөө юуг ч хийж эс чадна.
Бүх хосууддаа, зүрхэндээ хайр тээж яваа хэн бүхэнд Гэгээн хайрын өдрийн мэндийг хүргэе. Баяр олдоод байхад Валентин ч гэнэ үү үгүй болсон харийн ламын хэрэггүй баярыг тэмдэглэлээ гэж ад үзэх хүмүүс байх юм. Надад бол харин өөрт хамаагүй байхад хавтгайруулж тэмдэглэдэг зарим нэг баяраас хавигүй утга учиртай, үнэ цэнэтэй санагддаг юм энэ өдөр.
Цагийн зүү чаг чаг хэмээн үл мэдэг дуулдах төдий нам гүмд бүсгүй давхийтэл цочин сэрлээ. Дэрэн дороо нуусан утсаа гаргаж харвал яг шөнийн 12 цаг. Зүрх нь түгшин догдолсондоо бусдад сонсдох шахам чанга лугшиж, удахгүй ирэх зурвасыг хүлээнэ. Утасны сүүмгэр хөх гэрэл унтарлаа. Зурвас ирсэнгүй. Арав, хорин минут, нэг цаг өнгөрсөн ч ирсэнгүй.
Өглөө нойрмоглолгүй гэнэтхэн сэрэхэд галын өрөөнөөс ээжийн чанаж буй цайны үнэр ханхалж, тогоо шанага дуугарч, тархинаас түрүүн ходоодонд өглөөний цайны мэдээлэл хүрчихдэг зуны сэргэлэн өглөөг би хавартай зүйрлэнэ. Өвөлжин өөрийгөө хүлсэн олон хувцсаа тайлж, нимгэн хөнгөн, шувуу шиг сэргэлэн цовоо гүйж дэгдэж, толгой нүцгэн хүссэнээрээ алхаж болдог урин хаврын сайхныг уу.
Урнаа багаасаа л их харамч хүүхэд байсан юм. Айлын ганц охин байсан болохоор ч тэр үү, айлын хүүхдүүдтэй тоглоомоо нийлүүлж тоглох дургүй, гэр нь хүн ирвэл өрөөндөө ороод хаалгаа тас хааж аваад ганцаарханаа тоглодог зожиг хүүхэд байжээ. Өсвөр насандаа ч өрөөндөө найзуудаа оруулчихаад хувцас хунар, ээмэг зүүлтэнд нь хамаагүй хүрвэл илтэд дургүйцэн царай нь барайна. Занг нь андахгүй найзууд нь гэрт нь ирэх нь цөөрсөөр удалгүй хэн ч ирэхээ больжээ.
Гэв гэнэт дотор сонин болоол явцан. Нэг л сонин догдлолоо тэр. Бүр унтаж чадахгүй нойр хулжаад. Нүдээ хүчээр аньсан ч янз янзын юм бодогдоод, элдэв бусын юм үзэгдэж харагдаад. Төсөөлөл гэдэг чинь кино шиг л өнгөтөөр өрнөөд үргэлжлээд.
 |
