Банжгийг үгүйд бачуурсан тухайгаа хэлж бачуурлаа тайлахгүй бол бачуурсаар байх шинжтэй тул, бачуурч байсан та бүхэн ч бачуурсан тухай хамт хэлэлцэж, булт олноороо бачуурлаа тайлбал ямар уу хэмээн бачуурсан тухай бачуурлаа тайлах бичлэгийг оруулах учир оршвой. Үг давтвал утга алдагдахын жишээг та бүхэн дээрх өгүүлбэрээс үзнэ үү.

За арзаганаж маазрах гэлтгүй яг болсон үнэнийг шууд хэлэхэд байн байн гэрээсээ оргоод явчихдаг нохойгоо эрж шар махаа хаттал гэр хорооллын хашаан дундуур ч нэг орилж, айлын байран дундуур ч эцтэлээ тэнэх алдсан арван тамт шиг л арай гэж өдрийг өнгөрөөлөө хөөрхий. Тэгээд за олдохгүй юм байлгүй гэж оронд нь өөр үүлдрийн, мэдээж түүнийг минь гүйцэхгүй гөлөг авч тэжээхээр сэтгэл шулуудтал гэнэт тэр минь гэртээ гүйгээд ирэх шиг л "банжиг болжийно шүү" гэсэн чимээнээр нулимсаа гартал баярлалаа.

Хайрт блог чамайгаа гэрийн тэжээмэл амьтан лугаа зүйрлэхийг зарим хүмүүс дорд үзсэн хэрэг гэж мэдэх ч яг л хайртай амьтан шигээ чамд дасчээ би. Дасах дасахтаа банжиг гэдэг үүлдэрт нь бүр ч ихээр. Тэгээд байхгүйд нь бас гого (гөүгөү ч байж мэдэхийн) , блогспот гэх дасал болоогүй газруудаар шагайж, хэд гурвыг нь нээж үзсээн бас. Ёстой л нөгөө дассан газрын даавуу зөөлөн гэж, яагаад ч нэг л сонин байх юм билээ.

Гэтэл банжгийн ааш хөдлөөд, алга болох давтамж нь ихсээд байвал эзгүйд нь эрхлүүлж суух юмтай болдиймуу гээд блогспотод үүр засцаан. Уг нь үхсэн ч банжигтаа л үнэнч гэж байсан хүн аргагүйн эрхэнд аль 2-р сард нээсэн блогтоо ганц нэг бичлэгээ оруулсан шиг суух шив. Аль нэг өдөр бүрмөсөн нүүх хэрэг гарах ч юм билүү. (Түй түй муу ёр, хэ хэ)

Банжиг минь байж л байвал бяцхан баатар нь бичсээр л сууна даа.